وزير صهيونيست رژيم پهلوي به خيانت موسوي و كروبي ايمان آورد

وزير صهيونيست رژيم پهلوي به طور كامل نسبت به سران فتنه ابراز همدلي و حمايت كرد و از اپوزيسيون ضدانقلاب خواست با رويكرد منافقانه آنها هماهنگ باشند.

داريوش همايون كه پيش از اين به تلخي گفته بود «انقلاب اسلامي بدترين اتفاق در اين 80سال عمر من بود»، اكنون تاكيد مي كند: برجسته شدن نقش موسوي در جنبش سبز از پيشرفت توقف ناپذير او در پهنه انديشه و عمل سياسي كه در بنياد- و نه در تاكتيك ها- اندك تفاوتي با پيام و روحيه جنبش سبز ندارد. البته كروبي دليرتر است و به نظر مي رسد براي جبران آنچه براي انقلاب و حكومت اسلامي كرده، هرچه باشد تا پايان خواهد رفت. موسوي و خانم رهنورد در كنار او سياست گرانه تر عمل مي كنند.
به گزارش گويانيوز، اين سلطنت طلب فاسد با انتقاد از جريان هاي ضدانقلاب كه گاه به موسوي و كروبي انتقاد مي كنند يا سعي مي كنند كساني را جاي آنها بنشانند گفت: در پشت سر حملاتي كه به سران جنبش مي شود تلاش نه چندان پوشيده كنار زدن خود جنبش سبز را مي توان ديد. در ايران دگرگشتي روي داده كه نقش همه بيرونيان را كمرنگ، گاه تا حد زوال كرده است. كسي در ايران به سخنان آنان توجهي نمي نمايد. آنها اكنون كه جنبش موقتا از خيابان دست كشيده است و بيشتر در اعلاميه ها و سخنان موسوي بازتاب بيروني دارد به نقطه ضعف آشكار «رهبري» جنبش، پيشينه موسوي، مي زنند تا گفتمان خود را جانشين جنبش سبز سازند. مشكل آنها اين است كه اگر تاكيد بر پيشينه ها باشد كمتر كسي از مدعيان سالم خواهد ماند. امروز همه سوار يك قايق هستيم و گذشته ها را مي بايد بر يكديگر ببخشاييم.
داماد فضل الله زاهدي عامل انگليسي كودتاي 28مرداد 1332 و از گردانندگان نشريه صهيونيستي آيندگان، آنگاه ادعاي منافقانه كساني چون موسوي و رهنورد مبني بر دفاع از قانون اساسي را مورد تاييد قرار داد و گفت: «اين طرح حل مسئله رهبري به ياري قانون اساسي واقع بينانه و بيش از آن زيركانه است. خانم رهنورد با چيره دستي مشكل سياسي راه سبز اميد را گشوده اند. راه سبز اميد نمي تواند بيرون از قانون اساسي جمهوري اسلامي عمل كند. ادامه همين اندازه فعاليت هاي آن كه بسيار لازم است، و تنها بخت آن براي تشكيل ائتلافي شامل عناصر موثر رژيم براي شكست دادن احمدي نژاد در همين استراتژي است. در عين حال راه سبز اميد مي بايد جنبش سبز را نيز در كنار خود نگه دارد كه با كل اين رژيم و قانون اساسي آن در ستيز است. قانون اساسي به عنوان جلوگيري از «كورمال رفتن و پرهيز از آنارشيسم» فراخواندن جنبش سبز است به اينكه سود عملي پيشرفت گام به گام هماهنگ را دريابد و محدوديت ها را بشناسد و راه سبز اميد را كمتر سرزنش كند. يك ملاحظه عملي نيز هست.
وزير اطلاعات و جهانگردي رژيم كودتا سپس درباره شعارهاي اپوزيسيون ضدانقلاب نظير «سكولاريسم»، «انتخابات آزاد»، «رفراندوم» و «تعيين استراتژي هاي ديگر» گفت: حتما اگر استراتژي هاي ديگر مي توانستند مانند گفتمان جنبش سبز به هم رايي و همكاري كمك كنند نيازي به آنها نمي بود. چه اصراري بر رفتن بر بيراهه هاست؟ ما هنوز از نقشه راه سخن نمي گوييم. نخست مي بايد ببينيم كه به كجا مي خواهيم برسيم؟ تنها هنگامي كه با اين پرسش اساسي روبرو شويم خواهيم دانست كه ارزش نقشه هاي راه چيست؟